DOLLY PRESENTEERT DANIEL ARTHUUS

DANIEL ARTHUUS is een van de vijf kunstenaars die deelneemt aan de 2de editie van de experimentele projectweken. DOLLY ging bij hem langs in zijn atelier in DOOR te Dordrecht en maakte het volgende verslag.

Daniel Arthuus is 23 jaar en woont in Zwijndrecht. Hij is geboren en getogen in Dordrecht en voelt zich een schapenkop. Hij heeft zijn atelier in het gebouw van DOOR in Dordrecht. Daniel is vorig jaar afgestudeerd van de Sint Joost Academie waar hij samen met anderen afstudeerde met een musical met de titel ‘C-Section’.

Ik werk veel met analoge fotografie en grafische drukwerk technieken. Door middel van onderzoek probeer ik nieuwe vormen en combinaties te ontdekken. Mijn werk gaat inhoudelijk vaak over de essentie van het mens zijn in deze hedendaagse wereld.

Ik doe mee met de projectweken omdat ik merkte dat ik als recent afgestudeerde nog niet de contacten in de kunstwereld heb die ik zou willen en ik zoek die extra verdieping in mijn werk. Dat allemaal zelf organiseren vind ik op dit moment moeilijk.

Pictura/Dordrecht ken ik al goed omdat ik daar vaak ging modeltekenen. Het is belangrijk voor me dat ik als kunstenaar ook een beetje kan tekenen.

Dordrecht is een grappige en leuke stad, maar ook erg serieus. Dordrecht is misschien een beetje oubollig in mijn ogen, dat verdient toch wel een frisse nieuwe wind die de dingen een beetje kan opschudden. Toch ben ik na mijn studie niet in Breda blijven hangen, ik ben teruggekomen naar Dordrecht maar wel als een soort compromis. Hier kan ik toch dichtbij huis zijn maar wel eventueel uitwijken naar Rotterdam. Dat was mijn plan althans, want ik heb wel het idee dat Rotterdam misschien wel al erg verzadigd is met kunstenaars.

Op dit moment organiseer ik wel wat dingen in Breda en ook iets in Zwijndrecht. In Dordrecht heb ik nog nooit iets georganiseerd maar dat zou ik wel heel graag willen.

Ik denk dat geëngageerde kunstenaars erg goed zijn voor de maatschappij. Op de biënnale in Venetië zag je dat heel sterk en dat heeft me ook wel geïnspireerd. Je zag daar dat er heel veel kunst gemaakt wordt over ‘minorities’, en je ziet dat dat altijd relevant blijft. Bovendien zijn die gesprekken daarover ook nog steeds noodzakelijk. Kijk, Ik ben bijvoorbeeld zelf half Nederlands, half Colombiaans. Ik ben een jonge blanke westerse mannelijke hetero in en wereld die een best wel lange historie heeft in kolonialisme. Daar moet ik me dus ook toe verhouden, maar ik heb ook die latino achtergrond. Daarvoor voelt het alsof ik met twee voeten in beide zaken sta en dat ik als kunstenaar dat niet kan negeren. Het project dat ik heb over Colombia heb, is daardoor ook heel lastig. Voor mijn gevoel gedraag ik me zo ook als een soort van kolonialist als ik daar onderzoek doe en dingen meeneem. Alsof ik inheemse culturen probeerde te appropriëren en die tentoon te stellen in Nederland. Toentertijd dacht ik ‘oh fuck’, dit is heel gevaarlijk, dus dat ik wil op een betere manier benaderen want ik voel dat ik dat niet zomaar kan gebruiken.

De jonge generatie vind ik erg ‘woke’. Dat klinkt best wel stom, maar snap je? Ze zijn heel kritisch op de vorige generatie en decennia. Ze zijn idealistischer, dynamischer en fanatieker in hun mening over het appropriëren van andere culturen, kleding, voeding, dat vrouwen en gekleurde personen evenveel vertegenwoordigd moeten worden in de kunst bijvoorbeeld. Mijn eigen werk gaat daar niet perse over, maar ik ben me er altijd erg bewust van.

In de projectweken wil ik graag iets gaan doen in de grafische werkplaats van Pictura. Ik wil experimenteren met afdrukken op beton, marmer en andere meer monumentale ondergronden.

Facebook