DOLLY PRESENTEERT JOLANDE BOSCH

JOLANDE BOSCH is een van de vijf kunstenaars die deelneemt aan de 2de editie van de experimentele projectweken. DOLLY ging bij haar langs in haar atelier in Schiedam en maakte het volgende verslag.

Jolande Bosch is 43 jaar en woont en werkt in Schiedam. Geboren en getogen in Sleeuwijk en Gorinchem, opgeleid in beeldhouwen aan de kunstacademie in Rotterdam. Daar is ze sinds 2009 ook docent. 

De afgelopen vijf jaar heb ik vooral fotografisch werk gemaakt, waar ik vervolgens handmatig in een tussenproces een teken- of kraslaag inbreng en daarna weer uitvergroot.

Het werk ziet er een beetje uit als een oude analoge foto, plat, vlak werk waar allemaal stofjes, krasjes en potlood op lijken te liggen. Meestal maak ik de foto’s van kleine installaties of kleine ruimtelijke schetsen die op het atelier ontstaan. De foto’s worden dan weer bewerkt en ingescand en opgeblazen. 

Het meeste werk is gebaseerd op de dingen die in de wereld gebeuren. Mijn thema is emotionele isolatie, dus het verwerkingsprincipe wat je hebt als mens om zogezegd niet ‘gek’ te worden. Het verwerken van de mooie en de minder mooie dingen van het leven. 

Vanuit mijn werk kan ik bij dingen stilstaan. Iets wat we tegenwoordig maar weinig doen. Bijvoorbeeld over die dingen die ik moeilijk vind om er een geïnformeerde mening over te vormen of om er genuanceerd over te zijn. Ik laat dan het werk genuanceerd worden doordat ik er steeds weer naar kijk en afstand van neem en daar verschillende posities in bepaal. Door dat verwerkingsproces, gaat het werk dus niet alleen meer over dat beginpunt, maar krijgt het een ziel doordat het iets heeft meegemaakt. Zoals een goed gevormd mens van alles kan hebben meegemaakt en een bepaald karakter heeft, krijgt dat werk ook een karakter. Het gaat op deze manier iets anders uitdragen dan wat het heeft meegemaakt en dat kan en mag ook zonder dat verhaal.

Ik doe mee aan de projectweken omdat ik denk dat het soms goed is om even uit je atelier te komen en jezelf te spiegelen aan andere kunstenaars. Als docent ben ik vaak coachingsgesprekken met studenten aan het voeren maar dan gaat het nooit over mijn eigen werk. Het is dus best goed om weer eens wat andere mensen te spreken en samen te werken en op een korte periode weer eens wat te maken en wat met elkaar te sparren. 

Ik ken Dordrecht. Niet heel goed maar bij Pictura kom ik wel met enige regelmaat. Ik weet dat er – net als Schiedam overigens, veel kunstenaars naar Dordrecht zijn toegetrokken omdat het nog enigszins betaalbaar is en nog een beetje bij de randstad zit en toch zijn eigen authentieke sfeer heeft. Ik heb als buitenstaander het idee dat er veel actieve kunstenaars zijn, dat er ook best veel gebeurt en georganiseerd wordt.

Mijn werk adresseert maatschappelijke thema’s impliciet, daar werk ik doorheen en uiteindelijk mag het iets anders zijn met een andere uitstraling. Maar de laatste jaren, vooral als je kijkt naar de wereld waarin we leven en dan als kunstenaar, zou je daar wel vragen bij kunnen stellen.

Toen ik op de academie zat werd er ook gezegd waarom doe je niet meer uitspraken, of waarom laat je niet meer van jezelf zien? Ik was er toen van overtuigd dat kunst dat niet hoefde te doen. Gedeeltelijk vind ik nog steeds dat de onleesbaarheid van kunst en juist dat cryptische van kunst, dat het van alles in zich draagt maar ook van alles kan zijn voor mensen vind ik heel mooi tegelijkertijd ga je je wel afvragen of je niet een verantwoordelijkheid hebt om juist wel dingen heel expliciet te zeggen. Ik gebruik nu veel de term ‘soft tyranny’, zachte tirannie. Dat werd vroeger gebruik in de politicologie voor de kwetsbaarheid van de democratie. Dat gaat over dat er zogenaamde gelijkheid is, maar dat er groepen zijn die benadeeld worden omdat ze de regels niet begrijpen. Soms behandelen wij als kunstenaars ons publiek ook met zachte tirannie. Bijvoorbeeld doordat het werk niet super leesbaar is of omdat dat we ongeschreven regels hebben of doordat  er onder de oppervlakte een boodschap zit. Dit houd mij bezig en ik vraag me af of we dit wel kunnen maken tegenover ons publiek, of dat het juist super nodig is.

Ik weet nog helemaal niet wat ik ga doen in de projectweken. Ik probeer daar ook helemaal leeg erin te gaan en te behandelen als een soort field journey.

Facebook